چه روزهای پر نشاطی را روی آن نیمکت گذراندیم

من سیگار میکشیدم و تو بستنی میخوردی .

و چون تو برای سیر نگه داشتن  من همیشه ذوق زده بودی

اوّلِ بستنی ات را به من تعارف میزدی !

من هم دستت را رد نمی کردم !

بوی سیگار و ردّ لبانم ، بر بستنی نقش می بست

و تو با اشتیاقی مضاعف آنرا نوش جان میکردی !

قضیه مردم مملکت ما میدونید مثل چی میمونه ؟

ما مثل یه گله میمونیم که سگ گله نداریم !

درسته یه روزی شاه رو انداختیم بیرون و الان

چوپون داریم  ! ولی اصل کار اون سگ گله ست که نداریم !

اگه داشتیم... مملکتمون نمیشد انقدر

خرکی و هرتکی و هرکی هرکی !

_    نمره­ی امتحانت چند شد ؟

+    بیست

_    اِی خر خونِ کثافت !

+   نه خداوکیلی...یه شب بیدار موندم و زحمت زیاد کشیدم...

_    آره... راست میگی ... زحمتی که تو کشیدی ، مرغ  زیر خروس نکشیده !

آن زمان که با یک نگاه ، عقوبتم کردی

و سپردی مرا به تابوت حافظه ها

من نیز بیکار ننشسته ام

و  در خیالم هر روز تو را تشییع جنازه میکنم  !

زیبایی ام میان مردم این شهر هیچ گاه دیده نشد !

کاش لااقل در شهر کورها ،

 یک چشمی  بدنیا می آمدم !

 تا آنوقت ، زیبایی ام مرهون خیل عظیم کورهایی باشد که دور و برم را گرفته اند !

سالهاست که یاد و خاطره ات را در ذهن مدفون کرده ام

خوشحال باش

 کم کم داری زیر خاکی میشوی !

هرگاه که می بینمت دلیل خنثی بودن احساساتم را نسبت به تو در نمی یابم... آخر می دانی ؟ من و تو از

یک خونیم ، از یک ریشه از یک پشت . چرا باید حماقتمان اینقدر عمق داشته باشد ؟

برایم جالب است زمانش که می رسد هر دو چهره­ی آدمهای روزگار دیده را به خود میگیریم. هر دو آمده ایم

وبلاگ زده ایم و از سر فهم و شعور حرفهای قلمبه سلمبه می زنیم بیا یک بار هم که شده صدای دانش و

بینش خود را در سکوت ، تمرین کنیم. آنگاه احتمالاً هزاران شاعر و نویسنده و اهل فهم در ما رفت و آمد خواهد کرد ! باور کن من و تو در حال حاضر هیچ چیز نیستیم مگر خروس جنگی هایی که در رگ سخن سرایان جا خوش کرده اند ! نمی دانم چرا باید فلسفه­ی در کنار هم بودنمان دائماً به یکدیگر انفعال تزریق کند . من در سایه­ی با تو بودن باید شکلی از بودش شوم نه اینکه در حضور تو وجود خود را کسر کنم . نمی خواهم احساس کنم که به همه­ی هستی تو بدهکارم به همه­ی کمبودهایت به همه­ی نداشتن هایت !

دوست ندارم هر روز پای میز محاکمه­ی یکدیگر خود را حلق آویز کنیم ! دوست دارم اگر لبخندی بینمان هست واقعی باشد نه اینکه آنرا تصنّعی روی لبهایمان مونتاژ کنیم !

خلاصه دوست ندارم هر روز خشم و نفرت در نگاهمان باشد . دوست ندارم هر روزمان طعنه و ناسزا باشد زیرا با نفرت و طعنه و دشنام... نمی توان از زندگی اعاده­ی حیثیت کرد !

به قدیمی تر ها که نگاه میکنیم میبینیم که رسیدن به احساس زیبایی توشون خیلی راحت تر از امروزی ها بوده. مادرهای ما خودشون رو با دخترای فامیل و در نهایت اهل محل مقایسه میکردن وخیلی راحت میتونستن احساس زیبایی یا حداقل احساس معمولی بودن بکنند خیلی جالبه تو قدیم بیشتر مردم معمولی به حساب می اومدن ( حتی خوش تیپ ترین هنر پیشه های فیلم ها ) در سایه انتقال چنین احساسی هیچ کس زشت محسوب نمی شده اما الان نمره ای که ما به زیبایی خودمون میدیم حاصل مقایسه ایست که با استانداردهای زیبایی موجود در اطرافمون انجام میدیم ( استانداردهای دست نیافتنی ای که خودمون بابش کردیم )

من کون خودم رو پاره میکنم طوری موهامو درست میکنم طوری لباس می پوشم تا شبیه گلزار بشم !

تو قیافتو طوری درست میکنی که هر کی ندونه فکر میکنه کلئو پاترایی !

اون یکی میره دماغشو عروسکی عمل میکنه تا بشه عروسک تا بشه باربی !

خلاصه می خواهیم خودمون رو شبیه اسطوره هایی کنیم که از فرط رویت و تکرار ،خیلی عادی و گاهاً حال به هم زن شده اند!

من فکر میکنم نسل ما هر چقدر نیرو و پول خرج کنه به قدر کافی احساس زیبایی نمی کنه چون با ساختار اشتباهی از معیار ها بار اومده . . . . . .

نوشته شده توسط:

حمیدرضا جواتی لاله زار داداش ممرضا گلزار

چند روز پیش با رفیقم داشتیم تو خیابون راه می رفتیم یه چیزی دیدیم کف هر دومون برید.آقا یه زن حدوداً 30-35 ساله چنان آرایش کرده بود که من به شخصه نزدیک بود برم جلو و لبهای این خانوم رو مورد عنایت قرار بدم.

یعنی هر چی پیشرفت تو هنر نقاشی از رنسانس به این ور باشه رو میتونستی تو صورتش ببینی! در کل من با دیدن این صحنه تا خود صبح به گا رفتم !

نمی دونم مشکل از کجا آب میخوره اما من احساس میکنم ریشه­ی بعضی از معضلات رو باید تو فرهنگمون پیدا کنیم در واقع من فکر میکنم دلیل عمده­ی زیاد آرایش کردن زنان ایرانی به نوع حجاب و نحوه­ی ایجاد ارتباطشون با مردها بر میگرده

در غرب ارتباط با زنان بصورت لمسی است و آزادی جنسی  فاصله ها رو از بین برده و زنها راحت میتونن قسمتهای محرک بدنشون رو عرضه کنن و جالب اینکه در غرب حرف اصلی رو س ک س میزنه نه زیبایی !

اما در شرق بویژه ایران این ارتباط بصورت بصری است و وجود حجاب باعث شده که رابطه ها با فاصله باشه

آهای آینه

 از خود چه داری ؟

که هر آنچه در توست

تقلب رفتار است !